پر کن پیاله را.......
کاین جام آتشین،
دیریست ره به حال خرابم نمی برد...
این جام ها که از پس هم می شود تهی،
دریای آتش است که ریزم به کام خویش......
ګرداب می رباید و آبم نمی برد...
............
در راه زندګی
با این همه تلاش و تمنا و تشنګی...
با اینکه ناله می کشم از دل،که... آب....آب.....
دیګر فریب هم به سرابم نمی برد.........
پر کن پیاله را.....
|
+| عبوری از ذهن
مریم در سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387
|
